Ang Aksidente - Part 1
Friday, July 24, 2009BORED. WALANG MAGAWA.
Halu-halo ang aking nararamdaman sa tuwing naaalala ko na minsan sa aking buhay e naaksidente ako kasama ang aking mga kaibigan. Pero kung tatanungin mo ko ngayon kung ano na yung damdamin na nangingibabaw e siguro tuwa yun na may konting inis.
Hindi ko na matandaan kung ano bang meron no’n kina Conrad. Yun kasi yung mga panahong maisipan lang na mag-inuman e mag-iinuman talaga. Kaya kahit walang nagbibirthday e present ang alak at tempura na minsan sa kagustuhang kainin e hindi na talaga binayaran.
Teka. Kung iniisip mong kaya kami naaksidente ay dahil nasa ilalim kami ng impluwensiya ng alak e nagkakamali ka. Wala pa kaming naiinom. Ewan. Ako na lang ‘ata ang hindi umiinom. Basta hindi kami lasing. Basta kami nina Bryan at Gary ang nagpresinta na bumili ng dagdag na alak at yelo. Wala na rin kasing yelo nun dahil si Tita Tess (Mama ni Conrad) e nagdefrost ng refrigerator nila.
At yun nga, dahil sa mabait kami, amin nang sinakyan ang powder blue na motor ni Conrad at pumunta na sa mga tindahan upang bumili ng yelo at alak. Heto ang puwesto namin sa motor: Si Bryan ang driver, si Gary ang nasa gitna, at Ako ang nasa dulo.
Medyo may karanasan na ako sa pagamamaneho ni Bryan ng motor. Minsan kasi nung tatlo naman kami nina Vero ang nagpunta sa McDo, maliban sa mahihigpit na hawak ni Vero ay nakakagat siya sa aking likod. Kagat na kulang na lang matapyas na yung balat mo. Bago nga pala siya kumagat sa aking likod e iba’t-ibang sigaw at mura na ang inabot ni Bryan. Siguro alam mo na kung gaano kabilis ‘yung takbo ng motor.
Balik sa kuwento. Nagtagumpay naman kami sa pagbili ng alak pero sa yelo? Hindi. Siguro isa na yun sa indikasyon ng Global Warming o sadyang marami lang talagang nag-iinuman noong gabing ‘yon. Bumalik kami sa bahay nina Conrad at dinala ‘yung mga alak. Hindi ko alam kung may nagsabi na puro alak na lang at paano iinom kung walang yelo. Basta ang alam ko na lang na kasunod e nagmomotor na naman si Bryan ng kay bilis bilis. Ayon nga pala sa kanya e mabagal pa ‘yon.
Ang daldal namin habang bumabiyahe. Si Gary naman kasi kung magjoke kahit na sobrang masama na e tumatawa pa rin kami. May nadaanan kasi kaming trak ng basura at sinabi niyang nando’n ang isa naming kaklase na medyo may kabahuan ang hininga at doon daw ‘yon pinatay para hindi malamang nandoon yung bangaky. Kaya yun, kahit di pa kami lasing e siguro sa isipan ng mga taong nadaanan at nakarinig sa amin, delikado yung ginagawa namin.
Na yun pala sa mga halakhak na yon, sa ilang sandali na lang e may lilipad sa motor at may mga magtatamo ng mga pilat na habang buhay e magpapaalala na naaksidente sila.
Intro.
Monday, June 1, 2009Madalas naming pinagtatawanan ng kaibigan ko ‘yung mga magulang namin. Hindi naman sa mga salbahe kaming anak pero alam mo ‘yon, kahit sobrang seryoso sila sa mga sinasabi nila, hindi mo mapigilang matawa sa isip mo.
Madalas ‘pag bakasyon, umaga na ako natutulog. Mainit kasi ‘pag maghapon kaya natutulog lang ako at sa gabi ako buhay na buhay. ‘Yun nga, dahil ako lang naman ang nagpapakabampira dito sa aming pamamahay e nagtatagpo kami tuwing sila’y maaalimpungatan.
Mga alas-tres na no’n. Wala ng palabas sa TV. Tinatamad nang mag-internet. Dahil may load ako no’n e di pagtetext ang ginawa ko. Mangako kang maniniwala ka pa rin na may katext ako noon hanggang sa matapos mo ‘tong basahin.
Ang eksena no’n e nagising ang aking ina at nagpunta siya sa banyo. Pagkatapos e sumilip dito sa sala habang ako naman ay nakahilata sa sofa habang nagtetext nang masaya. Yung tipo ng sayang mababakas sa mukha - minsan nangingiti, minsan tatawa, mga gano’n.
Habang ako’y nakangiti at kinikilig pa sa binabas, pagalit niyang tinanong niya kung bakit pa ako gising. Tinatanong kung anong oras na. Napapraning na raw ba ako? Mga ganyan. Mahirap isalin sa salita ‘yung kasiyahang naramdaman ko ng gabing ‘yon lalo nang itinuro ng aking ina ang orasan na nakasabit sa aming dingding habang siya’y nagagalit.
‘Yung nangyari namang sumunod e dala siguro ng kasiyahan kung saan kaya umabot ako ng mga alas-siyete na ng umaga. Magdamag akong nanood ng SAW. Sunud-sunod ‘yon. Paglabas ko ng kuwarto at pagpunta ko sa aming kusina e naabutan ko ang aking mga magulang na nag-uusap. Hindi ko alam kung bakit masaya kong sinabing hindi ako natulog. ‘Yung tipo ng sayang mababakas sa mukha - minsan nangingiti, minsan tatawa, mga gano’n. Hindi ko rin alam kasi hindi naman comedy yung pinanood ko. Doon ko na naman narinig ang mga salitang praning at droga. Nababagabag na nga sila.
Ang pinakahuli kong naalalang nakakatawa e ang pagkagalit ng aking tatay sapagkat nakipagsagutan ako sa aking ina sa isyung oras ng pagtulog. Kahit pag-aalala man ‘yon, hindi ko kasi matanggap na parang ipinagkakait sa akin pati ang pagpupuyat ko. Ano bang gusto nilang mangyari, matulog na lang ako buong araw at magdamag? Pero ‘yun, sinabi kong sa hindi nga ako makatulog ng maaga. Kinatwiran ko pang hindi naman sa oras ng pagtulog yun kundi kung ilang oras ka natutulog. Saka sinabi kong wala naman akong makausap at magawa ‘pag maliwanag (dahil wala nga akong mga kaibigan dito).
“Anong walang ginagawa? Maglinis ka ng kapaligiran!” biglang pagalit na sumbat ng tatay ko.
Doon ako nakakakita ng larawan sa aking isipan. May malawak na luntiang lugar, may kubo, at may mga manok na tumitilaok. Naroon ako. Naglilinis ng kapaligiran. Napakagandang pagmasdan, hindi ba?
. . .
To be continued.
Reklamador - Unang Kabanata.
Saturday, June 7, 2008Isa na ‘ata sa mga paborito kong gawain ay ang problemahin ang halos lahat ng bagay at magreklamo tungkol doon (kaya ‘wag ka ng magtaka dun sa flash disc.) . At naisipan kong mas mabuting dito ko na lang ilagay ang mga saloobin ko sa buhay kesa naman sabihin ko ‘yon sa mga kaibigan ko. Dahil malamang e hindi nila maiintindihan ‘yon at malamang e maasar lang din sila sa akin.
Dahil hindi ko naman maiisip lahat ng kinaiinisan ko, at dahil di ko pa naman alam kung ano pa ang mga kakainisan ko, naisipan kong hati-hatiin na lang ito. Kumbaga sa pocket book e may mga kabanata. Kaibahan nga lang e hindi ko alam ang katapusan nito.
Kaya’t simulan ang pagbabasa. Kapupulutan ng aral.
Reklamador
KABANATA 1 - MGA KAKAIBANG SASAKYAN, MGA KAKAIBANG PASAHERO AT ANG MGA KAKAIBANG NANGYAYARI SA LOOB AT LABAS NITO.
Mga dyip na may mga air freshener. Lalo na yung mga nakasabit na pine tree.
HINDI ko maintindihan kung bakit kailangan pa ng air freshener ang mga dyip samantalang bukas naman ang mga bintana nito. Ayos lang sana sa aking ang konting amoy, pero yung tipong siksikan na, pumapasok na sa ilong at bibig mo yung buhok ng katabi mo at humahampas pa sa mukha mo yung mga pine tree na may iba’t ibang kulay, e mas mabuti ‘atang sa iba na lang ako sumakay. Pero naisip kong mas ok na siguro yun kesa mapagitnaan ka ng dalawang pasaherong merong tokpu.
Naiinis ako sa mga biglaang pumepreno. Naalala ko noong papunta ako sa swimming at malaking bag ang dala ko ay biglang pumreno ang sinasakyan kong jeep. Dahil sa bag lang ako nakahawak e halos kalahati ng jeep ang nalakbay ko. Normal naman siguro ‘yun. Mahirap nga lang kung opinionated ang kasama mo sa jeep. Sabi sa akin nung katapat kong ale, “Ang layo ng narating mo ah? (sabay ngiti)”. Wala naman akong sinabi sa kanya at ngumiti na lang din ako.
Ayoko ng mga ayaw mag-abot at magpasa ng pamasahe. ‘Yung tipong madami ka ng dala at ginagawa e parang nakatingin pa sa ‘yo lahat ng pasahero at ipinahihiwatig na kailangang ikaw ang magpasa. Kung karangalan ang pagpasa ng mga pamasahe e nagpapasalamat ako. Pero hindi. Nagpapasalamat na lang din ako dahil may mga taong nagpapasalamat sa akin tuwing inaabot ang bayad o sukli nila. Pero minsan hindi rin sulit dahil…
Merong mga maiingay na driver at pasahero. May mga driver na mahirap makarinig dahil meron mga maiingay. May mga OA bumusina sa labas, meron ding mga magkakaibigan na parang noon lang uli nagkita kahit sabay silang sumakay sila sumakay at bumaba. Puwede ring hindi marinig ng driver dahil nakikinig sa tsismisan ‘yung pasahero. Meron ding mga pasahero na parang nahihiya ‘ata sabihin kung saan sila bababa dahil sobrang hina ng boses nila.
May nakasabay din akong gusto ‘atang mag-artista. Hindi ko maipaliwanag kung bakit pero maya’t-maya ay pinakikitaan niya ako ng facial expression. Mangingiti, mukhang magagalit, mukhang nalugi at iba pa. Natakot nga ako noon e.
Pero kahit papaano natatawa din ako minsan. (Naiinis pa rin ako kasi natatawa ako mag-isa sa dyip pero hindi ko mapigilan.) Meron kasing mga kuwentuhang kuwela. Meron din namang mga pangyayaring nakakatawa talaga. Naranasan kong may mga nakasabay na imbis na sa pagbabayad ang sabihin e ang nasabi niya ay “pabili” sa driver. Meron din namang driver na nagtatanong ng tanong na parang biro tulad ng “ilan ‘yung sampu?”
Dahil nga lagi o madalas na bukas ang bintana ng dyip (siyempre bukod sa tuwing umuulan), makikita mo ang mga nangyayari sa labas. Makikita mo ang mga sasakyang nakakasabay mo at mga lugar na dinadaanan mo. Ang isa sa mga pinakaayaw kong makasabay na sasakyan e ang truck ng baboy na kung mangamoy e gustong humiwalay ng kaluluwa mo. Dahil minsan e trapik, hindi mo na maiiwasang hindi mo na ito maamoy dahil ‘di ka na makahinga sa pagtakip sa ilong mo. Nakakatuwa ding isipin na dahil din dito, lumalabas ang totoo mong pagkatao. May napapamura, may napapatawa (hindi naman ako ganito sa ganitong pangyayari), may mga di natitinag tulad ng mga nasabi kong magkaibigan.
Nakasakay na ba kayo sa air-conditioned na dyip? Ang una at nag-iisa kong sakay doon (dahil wala na akong nakikita) e medyo hindi maayos. May nakasabay akong galit na galit ‘ata sa sipon na maya’t-maya ay singa ng singa. Singa na walang bukas. Basang-basa na ang kanyang panyo na maya’t-maya niya ring binabaliktad sapagkat lumabas na ‘ata lahat ng likido sa kanyang katawan. Wala naman akong ibang mapanood dahil sira ang TV nila. Saka hindi rin ako sanay sa aircon ng sasakyan.
Air-conditioned na mga sasakyan.
Hindi ko gusto ang amoy ng mga sasakyang may aircon lalo na kung sasakyan ito ng napakatagal.
Bus. Galing ng Maynila ay may nakita akong bus papuntang Fairview. Dahil medyo nakababa ang kurtina ng bus e hindi ko alam kung maraming nakasakay. Pero sa paghihikayat ng konduktor sa pasahero e parang wala pang laman ang bus. Dahil sa nagmamadali at sa pag-aakalang mas mapapadali ang aking uwi, binitbit ko na naman ang malaking bag at pumasok sa bus.
Masikip. Maraming nakatayo. Wala na akong magagawa at ayoko ng bumaba dahil gusto ko na ngang umuwi. Naisip ko rin naman na sigurado ay may bababa at makakaupo din ako. At ayun na nga. Umandar ang bus.
Isipin ang lahat ng sinabi ko kanina.
Isipin ang layo ng Maynila sa Fairview. Buti na lang at nakauwi pa ako.
Pagbabalik-tanaw. Noong highschool pa ako, may nakita kaming (kasama ang mga kaklase ko) may gumagawa ng kakaiba sa bus. Pagpapatunay lang na walang pinipiling lugar ang (ilagay ang salita dito), na hindi naman tama.
FX. Wala akong reklamo sa sasakyang ito sapagkat ito ang lagi kong sinasakyan paluwas ng Maynila. Naalala ko lang ang nakasabay ko noon na hindi din ‘ata mapigilan ang (ilagay ang salita dito). Nakita ko lang sa repleksyon ng bintana. Ang isa ko namang nakasabay noon e napakagulo at kamuntikan na akong matamaan sa (ilagay ang salita dito) dahil sa kanya.
Sasakyan namin. Ayokong sumakay sa sasakyan namin at minsan pati na rin ang mga nakakasabay ko doon.
Mas mabuti sigurong sa tricycle na lang ako sumakay. Pero hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung bakit 40 ang bayad sa tricycle dito sa amin. Naiisip kong parang napakalayo naman namin sa kabihasnan. Hindi naman siya ganoon kalayo dahil nagawa ko itong lakarin nung iwanan ako ng pamilya ko ng walang pera. Ewan.
At dito ko na tatapusin ang unang kabanata. Alam niyo bang ginawa ko ito ng halos isang araw (dahil maya’t-maya akong nabablangko)? Ang dahilan lang naman ng paggawa ko nito e hindi natuloy ang napag-usapan naming lakad
Effort. Ito ang tinatawag na effort.
Salestalk.
Wednesday, June 4, 2008Kasalukuyan akong nagcocomputer ng may biglang dumating sa aming bahay. Akala ko noong una ay ang aming landlady pero hindi pala. Kaibigan siya ng aking mga magulang. At may kasama siyang babae na may dalang mga malaking bag na siya namang kinagiliwan ko.
Nakaasul siyang polo at nakaitim na pantalon. Parang nahahawig ang kanyang porma sa mga taong nakikita ko sa bus.
“Ma’am, sir, may dala po akong mga pangmasahe, tatlong klase sa isang bayaran. Murang-mura lang po, 59,450 pesos.” (sabay ngiti)
Siyempre, hindi niya sinabi ng diretso yun pero parang yun din ang ibig sabihin matapos idemo ang mga gamit na galing sa kanyang mahiwagang bag na parang tulad ng kay Doraemon. Ang daming lumalabas pero hindi ko naman iyon pinoproblema. Ang totoo nga ay libang na libang ako habang nagdedemo siya.
Nilabas niya ang unang pangmasahe - isang parang higaan na umiinit. Wala siyang ibang maipaliwanag kung hindi init. Kulang na lang e sabihin niyang “Init ang sagot sa lahat ng bagay! Iboto niyo ako sa susunod na eleksyon!” Nakakatulong daw ang init sa sirkulasyon ng dugo, nakakaalis ng bakterya (bak-ter-yah) at nakakaalis ng dayabetes (da-ya-beh-tes) kahit hindi na uminom ng gamot. Maligamgam na tubig lang. Dahil nga may diabetes ang aking ama, namangha ang aking ina at sabi niya, “Owss?”
Nahiga si ama at isa lang niya ang nasabi niya. “Mainit!”
Hindi ako kumbinsido at siguro pati na ang mga magulang ko sa unang gadget niya. Parang ibibilad ko na lang ang aming sofa kesa naman guamasta ng libu-libo para ibili ng gamit na hindi mo naman talaga alam ang nagagawa.
Nilabas niya ang pangalawang pangmasahe - isang parang baseball bat pero maliit lang. Meron na kaming katulad nun pero iba ang kulay at yari. Free daw ito kung kukunin namin ang unang item
Tatay: Ay, meron na kaming ganyan e. Di ba ‘yan ‘yung - (’Di pa siya taos magsalita.)
Ale: Ay iba to sir, walang kinakabit. ‘Eto lang.
Dinemo na naman ito sa aking ama. Hinawakan ang kamay at dinikit ang gamit.
Ale: Ang dami niyo pong lamig sa katawan. Tingnan niyo o, dumidikit. Ibig sabihin niyan, puro lamig.
Hindi ko napigilang mangiti dahil naisip kong kaya dumidikit iyon e dahil sa pawis na binigay nung umiinit na higaan.
Ale: (Idinikit ang gamit sa isang parte ng kamay) Pag masakit po ang ulo niyo, tapat niyo lang dito. Nakakatulong din po ‘yan sir para ‘di kayo magkaroon ng prostate gland.
Prostate gland? Gusto ko sanang sumabat pero naunahan na ako ng tatay ko.
Tatay: E di ba lahat ng lalaki may prostate gland?
Ale: Oo nga sir, pero lumalala.
Sumang-ayon na lang kami dahil “moment” nga naman niya iyon.
Nagsulat siya sa papel at pinakita ang presyo at ipinaliwang kung ano ang mga paraan para mabayaran ito.
Hindi kumbinsido si ina pero si ama yata ay nadadala na dahil natutuwa siya kasi dumidikit nga ang gamit na iyon.
Tatay: Puwede bang yang na lang bilhin namin? (Tawa)
Ale: (Tawa) Ay hindi po pupuwede sir! Free nga lang po e. (Tawa ulit)
Siguro ay naiinis na siya dahil wala siyang makitang pag-asa.
Ale: (Akala niyo ha? ‘Eto na ang aking ultimate item!)
Inilabas na naman niya ang isa pang gamit - isang pangmasahe sa paa na madalas nakikita sa mga mall. Puwede din daw ito sa ibag parte ng katawan. At pinagamit uli ‘to sa aking ama. Natuwa siya dito at nakita ito ng aking ina. Tumayo siya at inapakan din ito. Natuwa din siya at nung nakita ko siya e parang inaaya din niya akong ilagay ang aking paa.
…
Nag-usap na naman sila tungkol sa bayaran. Mahaba ang naging usapan. Hindi pa sila sigurado sa salestalk ni Aling Saleslady. Basta ang pagkarinig ko, babalik siya dito sa susunod na buwan dahil kukunin na ‘ata nila ang ultimate item ni Ale. Siguro ay pag-uusapan muna ng aking mga magulang kung kaninong paa ang dapat ilagay doon.
Inilagay niya sa bag ang kanyang mga gamit at binitbit ito. Kasama ang sikap at lakas ng loob, tutungo na naman siya sa ibang bahay.
“Ma’am, sir, may dala po akong mga pangmasahe, tatlong klase sa isang bayaran. Murang-mura lang po, 59,450 pesos.” (sabay ngiti)
FLASH DISC, SAMPUNG PISO LANG.
Saturday, May 31, 2008Ayaw kong magpaliwanag ngayon kung bakit ngayon lang uli ako magkukuwento. Sa susunod na lang.
Kung ang hinahanap niyo e ang mga nakakainspire, nakakatouch at nakakainlab na mga sulatin e ngayon pa lang itigil niyo na ang pagbabasa. (Nagsusuplado.)
Bakit kaya ang daming problema ng Pilipinas?
Bakit madami din akong problema?
Bakit kasi kung kailan ko nakita ang flash disc na iyon e yun din ang magiging araw na mawawala iyon? Buti na lang kung masasapak na lang uli ako sa kalsada at mahuhulog iyon. May drama pa hindi ba?
Pero hindi e.
Nagambala ang aking pagtutunganga at pagpapakatamad sa bahay. Inutusan na naman kasi ako ni ama ni i-type ang kung anu-ano para dun sa trabaho niya. Siya kasi ang treasurer (treysurer sabi ni ina). Kaya siya ang kailangang gumawa nung listahan kung anu-ano ang mga nagasta at iba pang bagay na may kinalaman sa pera at mga numero.
